بررسی فرآیند فیزیولوژیک شنوایی، آناتومی گوش، فرکانس‌ها و راهکارهای محافظت از سلامت گوش.
گوش صدا را در چند مرحله به پیام قابل‌فهم برای مغز تبدیل می‌کند:
گوش خارجی: جمع‌آوری صدا. (مشکلات: جرم گوش، عفونت مجرا)
گوش میانی: انتقال و تقویت لرزش‌ها. (مشکلات: سوراخ پرده، اتواسکلروز، مایع گوش میانی)
گوش داخلی: تبدیل لرزش به پیام الکتریکی. (مشکلات: پیرگوشی، صدای بلند، ژنتیک)
عصب و مسیر مغزی: حمل پیام به قشر شنوایی. (مشکلات: آسیب‌های مغزی)
حلزون، «مبدل» شنوایی است. هر بخش آن به فرکانس مشخصی حساس است:
نکته: سلول‌های مویی انسان ترمیم نمی‌شوند، لذا آسیب به آن‌ها اغلب دائمی است.
عصب شنوایی، «کابل ارتباطی» بین حلزون و مغز است. این عصب اطلاعات زیر و بمی و شدت را منتقل می‌کند. مقایسه‌ی پیام دو گوش در ساقه‌ی مغز، به تشخیص جهت صدا کمک می‌کند. آسیب به عصب، درک گفتار را به‌شدت مختل می‌کند.
گوش صدا را جمع می‌کند، اما مغز آن را تحلیل و معنا می‌کند. تفاوت کلیدی:
شنوایی سالم، به‌تنهایی درک خوب را تضمین نمی‌کند.
هرتز (Hz): واحد فرکانس. گوش انسان از ۲۰ تا ۲۰ هزار هرتز را می‌شنود. (بم: طبل/رعد؛ زیر: سوت/پرنده)
دسی‌بل (dB): واحد شدت. مقیاس لگاریتمی (هر ۱۰ دسی‌بل افزایش = دو برابر بلندی). مثال: نجوا (۳۰) تا شلیک (۱۴۰).
خطر به شدت و مدت بستگی دارد. صداهای بالای ۸۵ دسی‌بل آسیب‌زا هستند.
هشدار: وزوز یا گرفتگی گوش پس از مواجهه، نشانه‌ی آسیب است.
آسیب حلزون، نویز محیط، مشکلات عصب یا پردازش مغزی باعث می‌شوند صدا را بشنویم اما کلمات را نفهمیم. راهکار: شنوایی‌سنجی کامل، آزمون درک گفتار در نویز، سمعک با میکروفون جهت‌دار و بازتوانی شنیداری.